Een verlies dat mijn leven veranderde
Op mijn 39e werd ik totaal onverwacht weduwe. Mijn man maakte na een hele korte periode van depressiviteit een einde aan zijn leven. De wereld stond op zijn kop. Ik moest de keiharde feiten onder ogen zien.
In het verschrikkelijke verdriet voelde ik een kracht die mij op de been hield. Hierdoor kon ik moeder zijn voor mijn kinderen van toen 9 en 11 jaar en regelen wat ik regelen moest. Steun kreeg ik van alle lieve mensen om me heen en heel langzaam besefte ik dat ik mijn leven weer opnieuw moest inrichten.
Aan de ene kant was er het hele grote verlies en verdriet. Aan de andere kant was er het leven, waaraan ik ook weer deel moest nemen én wilde nemen. Langzaam ontstond er een nieuwe verbinding in de liefde voor mijn man. Het bracht een herschikking van mijn levensprioriteiten teweeg.
Van eigen rouw naar begeleiding
Door het diepe rouwen maakte ik persoonlijke groei door. Niet als gevolg van het verlies, maar door te reageren op het verlies. Deze groei bracht me op het pad van de rouw- en verliesbegeleiding en het schrijven van mijn boek over mijn rouwervaring: Uitzicht door inzicht.
Het gevoel iets met de ervaringen rondom de dood van mijn man en mijn eigen rouw te willen doen, deed mij besluiten de opleiding tot rouw- en verliesbegeleidster te volgen aan de HGU in Utrecht.
In mijn begeleiding is mijn eigen verlieservaring een belangrijke drijfveer. Deze ervaring bracht me groei in kracht, zelfstandigheid en zelfinzicht. Dit, in combinatie met mijn baan in de gezondheidszorg en mijn grote liefde voor mensen, vormt een mooie basis voor het begeleiden van mensen met een verlies- of rouwervaring.
Laatste levensfase
De mensen die ik in mijn praktijk mag verwelkomen, hebben vaak een onverwacht afscheid van een geliefde doorgemaakt. Of een afscheid waarbij het leven niet kon worden afgerond zoals men dat in gedachten had.
De opleiding tot laatste levensfasebegeleidster kwam op mijn pad. Mensen handvatten geven om het leven op een goede manier af te kunnen ronden, mensen over het afscheid na te laten denken, geeft rust. Rust om afscheid te kunnen nemen.
Spreken bij afscheid
In 2017 mocht ik voor het eerst spreken tijdens de uitvaart van een hele lieve vrouw. Dit spreken tijdens een afscheid past mij als een warme jas.
Ik mag een week lang meegaan met een familie die op dat moment vaak zeer verdrietig en kwetsbaar is. Graag geef ik het afscheid zo vorm dat de overledene wordt herkend, dat de familie zich getroost weet en dat er ook gelachen mag worden om grappige anekdotes.
Voor kinderen en kleinkinderen is een uitvaart vaak de eerste confrontatie met de dood. Zij krijgen bijzondere aandacht van mij, zodat ook deze eerste uitvaart in hun leven een warme herinnering mag worden.
Uitvaartbegeleiding en afscheidsbegeleiding
Steeds sterker voelde ik het verlangen om families niet alleen met woorden te begeleiden, maar bij het hele afscheid. Daarom ben ik nu ook uitvaartbegeleidster. Zelf gebruik ik graag het woord afscheidsbegeleidster, omdat het voor mij meer omvat.
Het gaat niet alleen om wat er geregeld moet worden, maar ook om alles wat gevoeld, gekozen, uitgesproken en gedragen mag worden.
Vanaf het eerste moment na een overlijden mag ik naast een familie staan. Met rust, aandacht en zachtheid help ik bij alles wat rondom een uitvaart op jullie afkomt. Van de eerste keuzes tot de sfeer van de dag zelf. Van de kaart, de locatie, bloemen en muziek tot de woorden, rituelen en kleine gebaren die het afscheid eigen maken.
Een afscheid hoeft niet groots te zijn. Het mag vooral echt zijn. Eigen. Liefdevol. En passend bij het leven dat geleefd is.
Muziek, woorden en verbeelding
Ik vind mijn ontspanning in muziek. Muziek kan me ongelooflijk ontroeren, maar kan me ook energie geven en weer oppeppen. Een prachtige harmonie van klanken en woorden die raken, maken mij stil en gelukkig.
Ik heb twee revues mogen schrijven. Geweldig om een zelfverzonnen verhaal uitgebeeld te zien worden op het toneel. Het schrijven van een revue vraagt veel inlevingsvermogen, lef en volharding. Als je dan mensen kunt aansturen en het stuk ziet er op het toneel net zo uit als in je gedachten, dan is dat heel erg gaaf.
Gewoon Irma
Mijn leven heeft mij, tot nu toe, veel gebracht. Pijn en verdriet, maar ook heel veel liefde, geluk, groei en ontwikkeling. Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Het offer was alleen soms wat te groot.
Ik ben blij het leven weer te mogen omarmen met heel veel lieve mensen om mij heen.
Begin juli 2023 ben ik getrouwd met een hele lieve man. Dit betekent dat ik in mijn privéleven weer mijn meisjesnaam aanneem: Irma Woestenenk. Mijn bedrijf blijft Irma Wagenvoort heten. In die naam zit zoveel emotie en dit is ook de naam die mijn kinderen dragen.
Hoe dan ook: ik ben en blijf gewoon Irma.
Ik mag een stukje op jouw levenspad meelopen.